Hayal meyal hatırlıyorum o geceyi. Beşiğimden alındım ve babamın kucağında gecenin karanlığında sokakta koşar adımlarla doktora gittik.
Annem korkuyor olmalı zira anlattığına göre ablamın aksine hiç öyle çabuk hastalanan bir çocuk değilmişim, yani gecenin bir yarısı onları uyandırdıysam nedenim ciddi.
Doktora girerken ağladığımı ve korktuğumu çok iyi hatırlıyorum, zira o zaman için son moda olan saç çeken maymun oyuncağını doktor ağlamam dursun diye kucağıma verip bir de maymun saçımı çekince nam-ı diğer “Ayşe Osman” karakterime bürünerek o pahallı oyuncağı kırmıştım 😅. İşte o zaman rahatlayıp ağlamamı kesmiştim.
Teşhis neydi hatırlamıyorum ama eve gelip beşiğe yeniden yatırıldığımda babamın elinin alnımda duruşunu hatırlıyorum.
Büyü gibiydi, babamın o büyük yumuşak avucunu alnıma koyması sanki bir anda geçirmişti hastalığımı.
Şimdi annemlerde evin tüm fertlerinin covid olduğu bu dönemde , ben kendi odamda boğaz ağrısı ve öksürükten uyuyamazken, babam da içerde aynı durumda.
Öksürük sesini duyunca “ uyuyamayacak yarın eczaneden öğreneyim ne ilaç alırız” düşüncesi içindeyken aklıma geldi babamın o şifa dolu eli… Keşke elini alnıma koysada geçse şu illet…
Ah be babam, çok sonra tanıdık birbirimizi geç oldu ama iyi ki oldu.
Bana şu hayatta “ her şey teferruat önemli olan sensin” diyen tek erkek, keşke elimden gelse söksem alsam sendeki şu gıcık covidi… Ama beni bilirsin belki elim şifalı değildir yine de, ben sana ne olursa olsun güzel bakar ve hemecik ayağa kaldırırım benim inatçı, huysuz babam 🧿💜🧿💜
Ayse Tugcu 